kalken20180822002_edited.jpg

Over mijzelf

Levensloop

Milos Van den Berge, geboren te Gent op 14 oktober 1987. Zoon van Luc Van den Berge en Christine Oosterlinck. Jongere broer van Maja Van den Berge. Deels opgegroeid in Destelbergen, nadien verhuisd naar Kalken. In Sint-Amandsberg werd de lage school afgewerkt en Wetteren vormde het toneel voor de middelbare school. Met een diploma wetenschappen-wiskunde op zak, een passie voor esthetica en een creatieve honger werd de volgende halte het Sint-Lucas instituut voor wetenschappen en kunst. Afgestudeerd in 2010 als Master in de architectuur, nadien 2 jaar stagegelopen bij Group O architecten uit Gent, om er vervolgens nog 1 jaar extra te blijven hangen alvorens architectenbureau MVDB werd opgericht.

Visie

Architectuur, de kunst en de wetenschap van het ontwerpen van de bebouwde omgeving, heeft zich doorheen de eeuwen en decennia willen en moeten aanpassen aan de veranderende wereld. Wat de industriële revoluties betekenden voor de klassieke bouwkunst en de wereldoorlogen voor het modernisme, zo zal de hedendaagse architectuur moeten leren omgaan met de technologische revolutie en de klimaatkwestie.

 

Architectuur is veel meer dan een stijlvorming of een middel tot behagen. Het heeft ook en bovenal een maatschappelijk functie. Een bouwwerk dient te allen tijde een link te hebben met wat er zich rondom rond afspeelt, op een micro en een macro schaal.

Macro

Uitzoomen op Vlaanderen toont ons een zeer algemene probleemstelling waar de architectuur van nu en later een oplossing moet op zien te vinden. 

 

Vlaanderen is een aaneenschakeling van lintbebouwing. De verkaveldrang heeft ertoe geleid dat er nergens ter wereld meer lopende meters aan wegen per inwoner zijn. Elk jaar wordt het filerecord gebroken en stijgen het aantal verkeersdoden. Een weids uitgestrekt woonlandschap zorgt automatisch voor meer logistieke rompslomp, een zwaarder overheidsbeslag, hogere (verkeers)belastingen, -kosten en een hoge CO2-uitstoot. Ook de hoge burn-out en depressie-cijfers zijn een indirect gevolg van deze malaise.

Architectuur kan een oplossing zijn voor dit ruimtelijke probleem. Door in de toekomst de buitengebieden niet verder te gaan bebouwen maar eerder terug te schenken aan de natuur. Door de bestaande stads-, gemeenten- en dorpskernen kwalitatief te gaan verdichten en het beetje groen dat ons nog rest te vrijwaren. Door de te bebouwen ruimte multifunctioneel te gaan benutten, met een combinatie van wonen, werken, recreatie en groen.

 

Andere woontypologieën dringen zich op. Collectieve huisvesting, co-housing, deelarchitectuur, coöperatieve woningbouw,… het zijn slechts een paar voorbeelden van domeinen die de volgende jaren verder verkend en geoptimaliseerd moeten worden.

Micro

Architectuur vraagt om authenticiteit. Locatie en oriëntatie zijn altijd uniek, het bouwprogramma en zijn voorschriften verschillend en de eisen van de bouwheer uiteenlopend. Elk project dient zo op een specifieke manier benaderd te worden.

 

Een weldoordacht ontwerp vormt het fundament van een geslaagde architectuuropdracht. Een goed ontwerp is compromisloos, maar slaagt er tegelijkertijd in om de juiste balans te vinden tussen het eigen en het algemene belang.

 

Ongeacht de schaal van de architectuur, beleving moet steevast centraal staan. Natuurlijk licht, constructieve logica, duidelijke indeling, klare vormentaal, … zijn de hoekstenen van een goed ontwerp. De bouwstijl is nooit het doel, maar een middel om de juiste beleving te bekomen.